با افزايش عموميت web ، محدوديت هاي HTML- Hyper Text Markup Language پديدار شد. کمبود HTML براي توسعه يافتن - يعني قابليت در تغيير و افزايش ابزارها - برنامه نويسان و توسعه دهندگان web را سردرگم کرد و تعريف مبهم اين زبان اجازه داد تا کدهاي HTML نادرستي ايجاد و تکثير شوند. جهت مقابله با اين مشکل W3C قابليت هاي توسعه پذيري محدودي را به HTML افزود اما اين فقط يک راه حل موقت بود. نياز به يک زبان استاندارد با قابليت کامل توسعه پذيري و داراي ساختار پايدار ، کاملا آشکار بود. بنابراين، XML توسط W3C بوجود آمد. XML توانايي توسعه پذيري زبان مادر خود SGML - Standard Generalized Language را با سادگي اي که انجمنهاي وب مي خواستند، ترکيب کرد.

XSL - Extensible Stylesheet Language المانهاي CSSو DSSSL که براي ساختاربندي HTML و SGML بودند را به هم پيوند داد و به طور مشابه XLink ، ايده هاي Hytime و TEI را ترکيب کرد تا متصل کردن منابع را به صورت توسعه پذير ممکن کند.

استقلال داده ، يعني جدا بودن محتوا از نمايش آن، خصوصيت اصلي XML است. از آنجايي که XML داده ها را توصيف مي کند، هر برنامه اي اين قابليت را دارد که بتواند يک سند XML را پردازش کند. با مشخص شدن اين نکته، توليدکنندگان نرم افزار، XML را به برنامه هاي خود افزودند تا کارکرد هاي وب را بهبود بخشند و ترکيب قدرت و انعطاف پذيري XML آنرا به گزينه اي عالي براي لايه مياني سامانه هاي Client/ Server که مي بايست با گستره وسيعي از کاربران در تقابل باشند، تبديل کرد.
مقدار زيادي از پردازش ها که پيش از اين در سرور انجام مي شد، اکنون مي توانستند در کامپيوتر کاربر انجام شوند زيرا مفاهيم و ساختارهاي اطلاعات XML آنرا قادر مي سازند که توسط هر برنامه اي که مي تواند متن (Text) را پردازش کند، بکار برود. اين امر باعث شد که بار سرورها و ترافيک شبکه ها کاهش پيدا کند، که حاصل وب سريعتر و کاربردي تر بود.
XML محدود به برنامه هاي تحت وب نمي باشد. بطور گسترده، XML در پايگاه داده نيز بکار گرفته مي شود. ساختار سندهاي XML آنرا قادر کرد که به سادگي با برنامه هاي پايگاه داده اي ترکيب شود. از آنجاييکه برنامه ها بيشتر به سمت وب حرکت مي کنند به نظر مي آيد که XML به تکنولوژي جهاني ارايه داده تبديل شود. تمامي برنامه هايي که XML را بکار مي برند قادر خواهند بود که با هم ارتباط برقرار کنند، به شرط آنکه آنها بتوانند نمادهاي XML يا همان واژه هاي يکديگر را درک کنند.
پروتکل Simple Object Access Protocol) SOAP) فناوري توزيع شي هاي نشانه گذاري شده توسط XML در اينترنت مي باشد. SOAP براي بيان نتايج و داده هاي يک برنامه، کدگذاري و بسته بندي آن داده ها، چارچوبي را فراهم ميکند.
SOAP داراي 3 بخش اصلي است. بخش اول "Envelope" مي باشد که محتوي پيام و گيرنده آن را مشخص مي کند، بخش دوم Encoding rules" " که بر پايه XML مي باشند و سومين بخش"Remote procedure call (RPC) representation" که به منظور فرمان دادن به کامپيوترهاي ديگر جهت انجام يک وظيفه مي باشد.
Microsoft .Net از XML و SOAP براي نشانه گذاري و ارسال داده روي اينترنت بهره مي گيرد. XML و SOAP در هسته .Net قرار دارند که اجازه مي دهند اجزاء (Components) برنامه ها با هم داده ها را رد و بدل کنند .SOAP نيز بدليل پايه اي که در XML و HTML دارد توسط بسياري از Platform ها پشتيباني مي شود.